Οργανωτικά προβλήματα αποδήμων – καν’το όπως ο Αριστοτέλης

Εδώ και πολλούς μήνες, η οργανωμένη (τρόπος του λέγειν) Ομογένεια της ευρύτερης Νέας Υόρκης αντιμετωπίζει ένα διοικητικό… βραχυκύκλωμα λόγω μιας διένεξης που προέκυψε μεταξύ των αντίπαλων παρατάξεων στην Ομοσπονδία Ελληνικών Σωματείων Μείζονος Νέας Υόρκης. Πρόκειται για τον οργανισμό που περιλαμβάνει ως μέλη και συντονίζει τους τοπικούς συλλόγους της περιοχής. Κυριότερη μέριμνα – σχεδόν αυτοσκοπός – της εν λόγω οργάνωσης είναι η διοργάνωση της ετήσιας παρέλασης για την 25η Μαρτίου, που πραγματοποιείται στην εμβληματική 5η Λεωφόρο στο κέντρο της Νέας Υόρκης.

Παρά την όποια κριτική που θα μπορούσε να ασκήσει κανείς στην Ομοσπονδία σχετικά με την υποτονική παρουσία της σε άλλα ζωτικής σημασίας θέματα που αφορούν στον Ελληνισμό και ιδιαίτερα την Ομογένεια ή τον τρόπο διεξαγωγής της ίδιας της παρέλασης, η αλήθεια είναι ότι μετά τις ακολουθίες της Ανάστασης και του Επιταφίου, η Ομοσπονδία διαχειρίζεται ίσως την μεγαλύτερη και επιφανέστερη συλλογική δράση των Ελλήνων της Αμερικής. Αυτό από μόνο του καθιστά την αποκατάσταση της διοικητικής ομαλότητας του φορέα που διοργανώνει την παρέλαση άμεση προτεραιότητα.

Αξίζει μια παρέλαση χωρίς ιεράρχηση κοινών αξιών;

Με την πόλη της Νέας Υόρκης να έχει επιστρέψει (προς το παρόν, τουλάχιστον) στην κανονικότητα και η πραγματοποίηση της παρέλασης το 2022 να φαντάζει όλο και πιο πιθανή, η εσωτερική φαγωμάρα που κυριαρχεί στην Ομοσπονδία και δείχνει να βαίνει προς δικαστική επίλυση, αποτελεί σκόπελο. Για να αποφευχθεί το ενδεχόμενο ματαίωσης της παρέλασης για τρίτο συναπτό έτος, και αυτή την φορά με υπαιτιότητα της Ομογένειας, η Ι. Αρχιεπισκοπή Αμερικής μεσολάβησε ώστε να βρεθεί συμβιβαστική λύση για το θέμα αυτό και να σχηματιστεί οργανωτική επιτροπή κοινής αποδοχής.

Η πρωτοβουλία αυτή συνοδεύεται με την ευχή όσων παρακολουθούν τις εξελίξεις ότι θα πετύχει και θα μπορέσει να επανέλθει στην ετήσια τροχιά της η μεγάλη ελληνική παρέλαση, ώστε να μην χαθεί το προνόμιο ούτε η κεντρική θέση διεξαγωγής που εξασφάλισαν οι παλαιότερες γενιές Ομογενών και κληροδότησαν στην σημερινή γενιά. Από εκεί και πέρα όμως, το πώς θα αξιοποιηθεί η ευκαιρία αυτή είναι ένα σοβαρό ζήτημα που δεν θα πρέπει να αφεθεί στη τύχη του.

Η διοργάνωση μιας παρέλασης, χωρίς ξεκάθαρους στόχους και μηνύματα, ακυρώνει τον ίδιο τον λόγο ύπαρξής της. Και παρά το γεγονός ότι η παρέλαση μεταδίδεται τα τελευταία χρόνια ζωντανά από μεγάλο τοπικό αμερικανικό κανάλι και λαμβάνει χώρα στην κεντρικότερη οδική αρτηρία της πόλης, το θέαμα παρουσιάζει πολλά κενά. Από την έλλειψη ενιαίων κανόνων ενδυμασίας για τους συμμετάσχοντες έως την μη ανάδειξη και αξιοποίηση της μαθητιώσας νεολαίας, καθώς τοποθετούνται οι μαθητές των ημερησίων σχολείων εική και ως έχει, σαν να μην αποτελεί η ελληνική παιδεία σημαντικότατος πυλώνας για την ιστορική συνέχεια του απόδημου Ελληνισμού, υπάρχουν σοβαρά θέματα που οφείλουν να συζητηθούν σε πανομογενειακό επίπεδο και έξω από την κλειστή καμαρίλα της οργανώτριας αρχής.

Επιτέλους, είτε η ομογένεια των ΗΠΑ θα μπορέσει να ιεραρχήσει κάποιες αξίες γύρω από τις οποίες θα εργαστεί συλλογικά και στρατηγικά, ώστε να αναβαθμίσει τους θεσμούς που τις εκφράζουν, είτε θα διαλυθεί διότι ο «τρόπος» της ειδοποιού διαφοράς της δεν θα διακρίνεται πλέον, οδηγώντας σε φυγόκεντρες τάσεις και μαρασμό.

Η διέξοδος στον διχασμό στην Ομοσπονδία βρίσκεται στην αρχή της κλήρωσης

Μέσα από το παρόν άρθρο, προτείνεται η παράκαμψη της διοικητικής κρίσης μέσα από την αρχαία δημοκρατική πρακτική της κλήρωσης των αξιωμάτων. Στην Ρητορική του, ο Αριστοτέλης αναφέρει ότι «ἔστιν δὲ δημοκρατία μὲν πολιτεία ἐν ᾗ κλήρῳ διανέμονται τὰς ἀρχάς» (1365b-1366a). Δηλαδή, ότι η δημοκρατία είναι το πολίτευμα στο οποίο οι πολίτες μοιράζονται τα αξιώματα με κλήρο. Εφ’ όσον οι ιθύνοντες της Ομοσπονδίας επικαλούνται την δημοκρατία ως χαρακτηριστικό γνώρισμα της διοικητικής διάρθρωσης του οργανισμού τους, κανονικά, δεν θα έπρεπε να έχουν κανένα πρόβλημα με την διανομή των αξιωμάτων κατά τον τρόπο αυτό.

Ίσα-ίσα, η αναβίωση αυτού του αρχαίου στοιχείου θα αποτελούσε ένα ωραίο παράδειγμα και για άλλους συλλόγους, ενώ θα αναδείκνυε ένα βασικό στοιχείο δημοκρατικότητας που συνήθως λησμονείται στις σημερινές κοινωνίες μας. Βέβαια, μπορεί το στοιχείο αυτό να λανθάνει της προσοχής των πολιτών, αλλά δεν απουσιάζει και από τα σημερινά δημοκρατικά πολιτεύματα. Δύο χαρακτηριστικά παραδείγματα στις ΗΠΑ γύρω από την σύγχρονη χρήση της κλήρωσης είναι η επιλογή ενόρκων για τις δικαστικές υποθέσεις και παλαιότερα, σε περίοδο πολέμου, η επιλογή στρατιωτών για τις ανάγκες των ενόπλων δυνάμεων. Τώρα, εάν πολλοί εξ ημών θεωρούμε το μεν πρώτο αξίωμα αγγαρεία και χάσιμο χρόνου και εξορκίζουμε το δεύτερο, αξίζει να αναρωτηθούμε πόσο πραγματικά δημοκρατικό φρόνημα διαθέτουμε…

Το ίδιο ισχύει, σε μικρότερη κλίμακα, φυσικά, για τους ιθύνοντες της Ομοσπονδίας. Εφ΄ όσον χρησιμοποιείται η κλήρωση για την διαμόρφωση της ετήσιας σειράς κατάταξης των συλλόγων που συμμετέχουν στην παρέλαση, γιατί να μην ισχύει και η ίδια λογική για την ανάδειξη των διοικητικών στελεχών της;

Ένα τέτοιο ενδεχόμενο θα απάλλασσε την Ομοσπονδία από κάθε είδους εκλογικής «ίντριγκας» και θα εξασφάλιζε ίσες ευκαιρίες για τον εκάστοτε δυνάμει υποψήφιο, παρακάμπτοντας παρασκηνιακά αλισβερίσια, κομματικές φατρίες, εξωθεσμικές παρεμβάσεις ή την δυσανάλογη επιρροή του χρήματος, της δημοσιότητας και άλλων παραγόντων. Θα υπηρετούσε όντως την δημοκρατία, με την αρχαία έννοιά της και θα καθιστούσε όλους όσοι συμμετέχουν πιο ενεργά μέλη, αφού ανά πάσα στιγμή, θα μπορούσε οποιοσδήποτε να κληθεί να μετάσχει στην διαχείριση της εξουσίας.

Αλλάζοντας οπτική για την συλλογική διαχείριση της εξουσίας

Φυσικά, θα χρειαζόταν να γίνουν και οι ανάλογες τροποποιήσεις ώστε να διασφαλιστεί η ομαλή διοικητική διαχείριση, μέσα από μικρότερες θητείες των κληρωτών αξιωματούχων. Το συγκεκριμένο μέτρο θα ευνοούσε την συχνότερη εναλλαγή της εξουσίας, αλλά και την υπερίσχυση της γνώμης των πλειόνων, μέσα από συχνότερες και ουσιαστικότερες γενικές συνελεύσεις.

Το λιγότερο που θα μπορούσε να πετύχει το πείραμα αυτό είναι να καταπραΰνει τα πνεύματα στην Ομοσπονδία και να αποτελέσει μια αξιοπρεπή διέξοδο για όλες τις πλευρές στην συγκεκριμένη φάση. Οι αντιμαχόμενες παρατάξεις θα επικέντρωναν, αναπόφευκτα, πολύ λιγότερο στην επικράτηση μέσα από διαιρετικές και θορυβώδεις εκλογικές μάχες και περισσότερο στην διαμόρφωση ιδεών και προτάσεων που θα μπορούσαν να τους χαρίσουν τον «έλεγχο» μέσα στην γενική συνέλευση, όπως ορίζει η δημοκρατία. Δηλαδή, η συζήτηση θα περιέστρεφε γύρω από ιδέες(!), όχι πρόσωπα.

Αν πετύχει το διοικητικό αυτό μοντέλο, θα έχει δοθεί κυριολεκτικά ένα φιλί της ζωής στην πολύπαθη Ομοσπονδία, η οποία θα λειτουργεί με ανανεωμένο δυναμισμό και πολύ πιο φιλόδοξες προοπτικές.

Αν αποτύχει, ίσως αποδειχθεί ότι η Ομοσπονδία, σαν οντότητα, δεν δύναται να ανταποκριθεί στους στόχους και τις ανάγκες της Ομογένειας για τον 21ο αιώνα και ότι πρέπει να αντικατασταθεί από κάποιον άλλον οργανισμό, που θα προσκομίζει μια διαφορετική φιλοσοφία γύρω από την οργάνωση και συλλογική δράση του οργανωμένου Ελληνισμού, π.χ. μια ελληνική κοινότητα, που θα αναλαμβάνει πολύ πιο τολμηρά ανοίγματα, π.χ., την λειτουργία ελληνικών σχολείων και άλλων βασικών θεσμών που απαιτούνται για την πορεία του απόδημου Ελληνισμού στον 21ο αιώνα.

Σε κάθε περίπτωση, είναι καιρός να τονισθεί προς πάσα κατεύθυνση ότι η δημοκρατία δεν περιλαμβάνει μόνο την ελεύθερη πρόσβαση στην επιλογή εκείνων που θα διαχειρίζονται την εξουσία, αλλά την ίδια την διαχείριση της εξουσίας, ως προσφορά και καθήκον προς το σύνολο.

About Χριστόφορος ΤΡΙΠΟΥΛΑΣ

editor
Ο Χριστόφορος Τριπουλάς είναι πανεπιστημιακός και διδάσκει μαθήματα ρητορικής και διαπροσωπικής επικοινωνίας. Ασχολείται με την μετάφραση και την επιφυλλιδογραφία και είναι συντάκτης στην εφημερίδα Αριστεία.

Το σχόλιό σας

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

error:
Αρέσει σε %d bloggers: